Werk jij in een zelfsturend team?

 Zelfsturend? Twee filmtips over groepsdynamiek!

Onlangs zag ik twee films die indruk op me hebben gemaakt. Aanraders, vooral voor collega’s die werken in een zelfsturend team of als coach, en interesse hebben in groepsdynamiek en het positief beinvloeden daarvan.

Jezelf kunnen en mogen zijn. Wie wil dat niet? En dat gun je een ander ook toch? Privé en tijdens ons werk. Iedereen is uniek en heeft zijn eigen ervaringen en thema’s om mee om te gaan. Je talenten, je kracht, en ook een kwetsbare kant. En je voelt je op je best als je jezelf kunt en mag zijn, en je niet iets hoeft te verbergen, uit (onbewuste) angst of onzekerheid dat dit consequenties heeft. Uiteindelijk wil iedereen ertoe doen en geaccepteerd worden. Door jezelf en je collega’s (en thuis de mensen om je heen). Als er in zelfsturende teams wordt gewerkt is de samenwerking met collega’s onlosmakelijk verbonden door de gezamenlijke verantwoordelijkheid die het team heeft. De directie kijkt naar het functioneren en de resultaten van het team (met veel vrijheid hoe het team dit vormgeeft) en de teamleden kijken daarnaast naar het functioneren van de collega’s binnen het team. Als je daarin jezelf kunt zijn, ieders talenten worden herkend en erkend en er met plezier wordt samengewerkt, komt je vanzelf tot het gewenste resultaat. Sterker nog, je bent nog beter in staat vanuit je eigen gedrag anderen werkelijk te helpen.

In deze twee films zie je hoe een koor komt tot een voordracht (As it is in heaven) en hoe een jury van 12 mannen tot een unanieme uitspraak komt (Twelve angry man). Het zijn beiden prachtig gelaagde films waar je meerdere keren naar kunt kijken. Los van het verhaal, de beelden en de muziek, ook zeker vanuit gedragsmatige belangstelling. In de individuen en hun gedragstijl kun je wellicht herkenning vinden als je kijkt naar jezelf en je eigen team. De individuen maken met elkaar een proces door, waarbij er ook individueel iets met ze gebeurt.

As it is in heaven (Zweden, 2005): Daniel Daréus is een succesvolle internationaal bekende dirigent die aan de top meedraait. Maar hij is ook eenzaam en de uitputting nabij. Hij stopt zijn carrière en keert terug naar zijn geboortedorp in het noorden van Zweden. Als Daniel met het plaatselijke koor gaat werken, herontdekt hij zijn liefde voor muziek. En hij overwint langzamerhand zijn eigen onzekerheid en angsten. Zijn aanpak tilt het koor naar ongekende hoogte, maar stuit ook op veel weerstand. Naast Daniel maken de andere personages namelijk ook allemaal hun persoonlijke verandering door. Het maakt deze film een heerlijke wegkijkfilm vol meeslepende emoties en herkenbare menselijke levensvragen. Voor wie wil, ik heb de DVD te leen.


Twelve angry man (VS, 1957): Een twaalfkoppige jury moet een jongen veroordelen, die ervan beschuldigd wordt zijn eigen vader te hebben vermoord. Als hij schuldig blijkt te zijn, zal hij worden veroordeeld tot de elektrische stoel. Terwijl in eerste instantie de hele jury gelooft dat de jongen schuldig is, weet één van hen (Henry Fonda) de rest er stukje bij beetje van te overtuigen, dat niet alles is wat het lijkt. De film laat zien hoe verre van objectief er in eerste instantie wordt geoordeeld en hoe krachtig één persoon er beetje voor beetje voor zorgt dat twijfel toeslaat. En dat begint met het niet volgen van de druk van de groep. Deze film is trouwens in zijn geheel op youtube te bekijken. Link Twelve angry men.


Mijn ervaringen
Zelf werk ik nu vier jaar in een zelfsturend team, in een organisatie zo plat als een dubbeltje met zo’n 60 zelfsturende teams. Ik werk als coach op het gebied van organisatie ontwikkeling. Het vraagt veel van iedereen om van een hiërarchisch gestuurd team te transformeren naar een goed samenwerkend geheel. Daarin een grondige basis te leggen met elkaar. En ook eigenaarschap te nemen voor hoe het met het team gaat, niet alleen als individu voor jezelf met hooguit interesse voor de ander, maar echt samenwerkend aan een gemeenschappelijk resultaat. En dat te doen zonder dat er een leidinggevende voorschrijft hoe je dat doet of wanneer. Merkend hoeveel er vaak in de weg zit….gek genoeg het werk zelf, te druk, want dit is niet mijn primaire taak, de klant wacht, er is veel te doen, ik doe wat ik altijd al deed. Legitieme redenen......of is het er niet aan willen of durven? Iedereen wordt teruggeworpen op zichzelf, en uiteindelijk vraagt het van iedereen persoonlijk leiderschap te tonen. En te kiezen welke rol hij of zij in het team inneemt. En ook dan ervaar je hoe makkelijk het is vanaf de zijlijn iets te vinden van hoe de spelers in het veld het doen. Hoe belangrijk het is dat dat wat de zijlijn doet bemoedigend, motiverend en echt coachend is, zodat de individuen onderling en het team als geheel sterker worden. Want ja, wat je aandacht krijgt groeit. Zo werkt het thuis en in sociale relaties toch ook? Het geeft energie als je samenwerkt en op elkaar ingespeeld bent, elkaar begrijpt en zo kunt laten doen wat ieder kan bijdragen aan het gewenste teamresultaat. We zijn als team gegroeid, maar ook individueel, ieder op zijn eigen manier. En we zijn veranderd, als individuen, als team, en er vertrekken collega’s en er sluiten nieuwe aan. Zo is er continue dynamiek en verandering met een positief groeiende onderstroom en basis. Ook dat is een unieke speelfilm geworden. En een mooie film zien is tof en inspireert, maar nog mooier is het zelf te beleven. En de actie maakt het verschil in verandering. 

Deel dit bericht

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn