Wat wil je later worden?



Het is een vraag die vaak gesteld wordt door volwassenen aan kinderen. Kinderen hebben hun hele leven nog voor zich, dat nodigt uit tot dromen over de toekomst vanuit het gevoel dat de hele wereld nog openligt. Met de keuzes die je maakt bepaal je voor een groot deel hoe je leven er uit ziet. Zelf had ik hier vroeger nooit direct een antwoord op. Ik was er als kind nooit mee bezig. Ik leefde gewoon bij de dag, speelde, ging naar school en was gewoon. Eigenlijk maakte de steeds weer terugkerende vraag me onzeker, want "ik weet het niet" is geen antwoord waar de vraagstellers erg enthousiast op reageerden. Er werden direct allerlei suggesties gedaan wat me het gevoel gaf dat het toch wel erg belangrijk was te weten wat je wilt.  Nu ik volwassen ben, en de vraag zelf ook nog wel eens wil stellen, weet ik dat een vraag veelal iets over de vraagsteller zelf zegt. Vaak vragen we het aan kinderen vanuit onze gedachte dat het zo heerlijk moet zijn dat de hele wereld en toekomst nog voor je openligt. En dat je nieuwsgierig bent hoe de toekomst er uit kan zien. Het geeft ruimte om te dromen. 

Een paar jaar geleden, (vooruit drie jaar alweer) werd ik veertig. Een leeftijd waarop ik in mijn werk weer voor nieuwe keuzes kwam te staan, blijf ik bij mijn huidige werkgever, of ga ik op ontdekkingstocht en een nieuwe richting op? Hoe wil ik de rest van mijn leven met werk invullen? Het is een leeftijd die veel mensen herkennen als een periode waarin zingevingsvragen opkomen. Wat is de zin van mijn leven, wat wil ik? Hoe wil ik herinnerd worden door mensen om mij heen? Welke waarde wil en kan ik met alle kwaliteiten, maar ook beperkingen die ik heb toevoegen? Kort samengevat: wat wil ik later worden? Ik heb er bewust tijd voor genomen dit opnieuw te ontdekken en te experimenteren en reflecteren. Een mooie ontdekkingstocht volgde. Waarbij ik ging vaststellen wat ik al kon, welke herkenbare patronen zich aftekenden in mijn reeds doorlopen loopbaan en leven. Waar ik veel energie van heb gekregen en krijg, en waar ik trots op was te hebben gedaan. Een mooie manier ook om mijn krachtige basis nog eens stevig te verankeren, de vruchten ervan te plukken. Dit gaf me ruimte en vertrouwen om verder te ontdekken, door te doen, wat ik wilde.

En ik merkte dat het ontdekken zelf mij al ontzettend veel energie gaf. Ja, ook onzekerheid en angst. Maar ik ben volwassen en heb een stevige brok levenservaring, een vaste en veilige basis. Daarmee kan ik dus als een kind dromen en ontdekken. Dat geeft me zoveel energie dat als de onzekerheid bovenkomt ik weet dat ik dan juist gewoon weer nieuwsgierig op ontdekkingstocht moet.  Nu ben ik van mening dat je in plaats van de vraag: "wat wil ik later worden?", veel beter een antwoord kunt vinden op de vragen: "wat doe ik het liefst en wat voor iemand wil ik zijn". Als je dat weet, doe daar dan meer van. Dan haal je je toekomst naar het heden, en heb je er direct plezier van, en wordt je er steeds beter in.

Zelf ben ik als een kind zo blij dat ik ben wie ik wilde worden. 

Als jij ook nooit wist wat je later wilde worden, of je vraagt het je opnieuw af, maak er tijd en ruimte voor. Start je persoonlijke ontdekkingstocht, laat je begeleiden door mensen die je hierin stimuleren en ondersteunen. Maak er een mooie tocht van!

Tijdens mijn tocht zag ik onder andere bijgaand inspirerende filmpje vanuit de vraag: What if money was no object? (wat als geld er niet toe deed?)

Veel plezier!
Henrieke van Diermen

Deel dit bericht

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn